Kwetsbaarheid; Naïef of Dapper

/Kwetsbaarheid; Naïef of Dapper

Kwetsbaarheid; Naïef of Dapper

Vlak voor de kerst kreeg ik in mijn inbox een blog van Yvonne, van Bloem bewustwording. Dat bericht heeft mij diep geraakt, niet alleen om de geschreven inhoud, maar ook de boodschap daarachter.

Zij deelde met haar lezers dat ze een miskraam heeft gehad en wat dat bij haar heeft losgemaakt. Zelf schreef ze in haar stuk ook over kwetsbaarheid. Mijn reactie aan haar was, dat voor mij het delen van haar verhaal staat voor kwetsbaarheid. Daarmee ging ik meer nadenken over wat deze term voor mij betekent. Mijn conclusie is: heel veel.

Eigenlijk stel ik me mijn hele leven al kwetsbaar op. Op de basisschool stuurde ik openlijk een liefdesbrief naar de jongen op wie ik verliefd was. Dat deed ik ook nog op de middelbare school. Hiermee was ik vaak ook een beetje naïef over de reacties die ik zou krijgen. Het was soms pijnlijk om deze reacties te incasseren. Maar had ik er spijt van: nee. Het voelde alsof ik het moest doen. Ik ben volwassener geworden in het aanvaarden van de reacties van mensen. Ik kan er niet vanuit gaan dat mensen het begrijpen of er waardering voor uit spreken. Dat houdt ik nu meer in mijn achterhoofd. Natuurlijk blijft dat een proces, nog steeds heb ik momenten dat ik achteraf denk, waarom deel ik dit nu, met deze mensen.

Wel merk ik dat als ik zelf openlijk vertel over mijn leven en ervaringen, mensen mij ook sneller hun eigen verhaal toevertrouwen en daarmee ontstaat er een connectie. En zoals ik al eerder aangaf is voor mij verbinding erg belangrijk.  

Meer en meer kom ik erachter dat ik met mijn verhaal, ook anderen kan helpen en inspireren. Dat brengt mij ook bij de tweede boodschap die ik uit het bericht van Yvonne haalde. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Zelf als ik het nu opschrijf, merk ik dat het mij raakt. Dat zegt natuurlijk wat over mij. Ik ben een erg zelfstandige vrouw, die ook graag dingen doet op haar eigen manier (beetje eigenwijs dus). Daarmee is het voor mij best lastig om om hulp te vragen. Sinds de geboorte van mijn zoontje, heb ik dat wat meer geleerd. Vooral omdat ik wel moest. Als alleenstaande moeder, zonder bemoeienis van de vader, moet ik af en toe een beroep doen op anderen om zelf ook nog een leven te houden. Even geen moeder zijn en doen wat ík wil. Hoe meer je jezelf openstelt en dingen deelt, hoe makkelijker het voor een ander is om hulp aan te bieden. Natuurlijk is het dan aan jezelf de taak om deze hulp aan te nemen. Dat kan ook al een uitdaging op zich zijn.

Ik ben blij met mijn kwetsbaarheid en ga in 2017 verder met mijn uitdaging om hulp te vragen en te accepteren!

Door | 2017-01-20T15:59:55+00:00 januari 20th, 2017|Geen categorie|0 Comments

Reactie achterlaten